என் இயலாமையின் சீற்றம்

அன்றாடம் சமூக ஊடகங்களில் நாம் படிக்கும் நிகழ்வுகளில் சில நம் உணர்வுகளைத் தாக்கிச் செல்லும். காயப்படுத்தும். பொதுவாக நாம் அவைகளைக் கடந்துச் செல்வதே வழக்கம். அதைப்போல் இதையும் கடந்துவிட பெரிதும் முயன்றேன்.  ஆனால்  ஏதோ ஒரு உறுத்தல். தமிழ்ப்பால் கொண்ட பற்றா? கலை யுணர்வா? சுய மரியாதையா? மனிதநேயமா… இல்லை இவை அனைத்தும் கலந்த ஒன்றா புரியவில்லை. என் இயலாமையின் சீற்றம் தான் இப்பதிவு.

அன்று பண்பாட்டுக் கல்வி; இன்றோ மதிப்பெண்ணுக்காக. எங்குத் தொலைத்தோம் மனிதநேயத்தை தெரியவில்லை. தேடிக்கொண்டிருக்கிறோம்.

மெத்த படித்து மேதைகளானோம். மனிதநேயம் மறந்தோம்.

கேட்கவே செவி கூசும் சொற்கள்… பேசியவர்களுக்கு நா கூசவில்லை. தமிழன் என்று மார்த்தட்டிக்கொள்ளும் அனைவருக்கும் இது சாபக்கேடு. வேறென்ன சொல்ல.

கருத்து மோதலை கையாள எதிர் கருத்துக்கள் கொண்டு வாதாடுவதுதான் ஆரோக்கியமான சமூகத்திற்கு அடையாளம். தடித்த சொற்கள் அன்று.

நமைச் சுற்றி சாதி, மதம், மொழி, இனம் என்று வட்டங்கள் போட்டுக்கொள்கிறோம். நம் வட்டத்துக்குள் இருப்பவர் என்ன செய்தாலும் பரவாயில்லை. நாம் இருக்கும் வட்டத்தோடு வேறொன்று  தொடும்போது கோபம் வெறிக்கொண்டு எழுகிறது. இது பேதைமை. இதற்கு ஆங்கிலத்தில்  ‘inferiority complex’ என்றும் சொல்லுவதுண்டு.

Google definition

in·fe·ri·or·i·ty com·plex

noun: inferiority complex

  1. an unrealistic feeling of general inadequacy caused by actual or supposed inferiority in one sphere, sometimes marked by aggressive behavior in compensation.

ஒருவரின் நிறத்தை குறித்து அல்லது வேறு வகையில் செய்யும் தனிமனித தாக்குதல் எந்த வகையில் நாகரிகமானது?

தோலின் வெள்ளை நிறமும், கருத்த நிறமும் புவியியல் சம்பந்தப்பட்டது. இது  அறிவியல். இதில் எப்படி உயர்வும் தாழ்வும்?

பூமியில், தமிழ் நாடு சுமார் 8 degree N க்கும் 11 degree N latitude உள் இருக்கும் ஒரு tropical நிலப்பரப்பு. இது ஒரு உஷ்ணமான பிரதேசம்.  மற்ற பகுதிகளைவிட இந்த பகுதிகளில் சூரியனின் கதிர்கள் நேரடியாகப் படும். அதில் இருக்கும் UV % (ultra violet)  அதிகம் என்பதால் அதனைத் தாக்குப் பிடிக்க ‘மெலனின்’ என்னும் ரசாயனம் இப்பகுதி மக்களுக்கு கூடுதலாக சுரக்கும். இதவே இவர்கள் தோலின் கருமை நிறத்திற்குக் காரணம். இது இயற்கை இவர்களுக்குத் தந்த கவசம்.

இனி தமிழ்? என்று பலர் மனதிலும் வளைந்து நிற்கும் இந்தக் கேள்விக்குறியை நிமிர்த்தி, இனி தமிழ்! என்று ஆச்சரியக்குறி எழும்பும் நிலையை உருவாக்க சம காலத்தில் முற்படும் இலக்கியவாதிகளில் முக்கியமான ஒருவர் கவிப்பேரரசு வைரமுத்து எனலாம்.

காதலின் ‘விழியில் விழுந்தும்’, ‘வெட்டி வேர் வாசம்’ பிடித்தும் எத்தனைக் காலங்கள் சுற்றிவந்தோம். ‘தில்லானா’வில் ஆடவைத்து ‘ஊர்வசி’யில் நம்மை மயங்கவைத்த நாட்கள் தான் எத்தனை.

‘முகிலினங்கள் அலைகிறதே முகவரிகள் தொலைந்தனவோ

முகவரிகள் தவறியதால் அழுதிடுமோ அது மழையோ’ இதற்கு சபாஷ் போட்டதும் நாம் தான்.

திரைப்படப் பாடல்கள் ஒரு பக்கம்… அவருடைய கருவாச்சி காவியமும் கள்ளிக்காட்டு இதிகாசமும் போதுமே இனி தமிழுக்கு பல ஆண்டுகள் பெருமை சேர்க்க. இரண்டையும் படித்து முடித்ததனால் கர்வத்துடன் சொல்வேன் நம் வாழ்வியலின் காவியங்கள் இவை என்று.

பத்மஸ்ரீ, நாட்டின் உயரிய விருதான பத்மபூஷன் விருதுகள் பெற்ற தமிழருக்கு தமிழ் நாட்டில் நாம் தரும் கெளரவம்? ஏழு முறை தமிழ் பாடலுக்கு தேசிய விருது பெற்ற ஒரே இந்தியர் என்பதும் நமக்கு பொருட்டன்று.

ஆனால், தமிழ் பாடலுக்கு தேசிய விருது என்றதும் கூசாமல் மார் தட்டிக் கொள்வோம்.

உலகத்திலேயே இந்தியாதான் மிகப்ப பெரிய ஜனநாயக நாடு… பேச்சுரிமையும், எழுத்துரிமையும் மரணப் படுக்கையில் இன்று.

நாம் காலையில் என்ன சாப்பிடவேண்டும் என்பதில் இருந்து என்ன படிக்கவேண்டும் என்பதுவரை நம் ‘கார்ப்ரேட்’ முதலாளிகள்  தீர்மானிப்பதுபோல்…நாம் என்ன நினைக்கவேண்டும், என்ன பேசவேண்டும் என்பதை நமக்காக மற்றவர்கள்தான் தீர்மானித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள் இன்று.

சுயமாக சிந்திக்கும் திறனையே நாம் இழந்துக்கொண்டிருக்கிறோம். சிந்திக்கத் தொடங்குவோம். சுயமாய்ச் சிந்திப்பது ஒரு சுகம். அதில் விடுதலையின் காற்று வீசும்.

-சக்தி

அவரின் கள்ளிக்காட்டு இதிகாசத்தைப் பற்றி என் விமர்சனம்… அன்று படித்துவிட்டு எழுதியது.

https://kalpanaganesaninsights.com/%e0%ae%aa%e0%ae%9f%e0%ae%bf%e0%ae%a4%e0%af%8d%e0%ae%a4%e0%ae%a4%e0%af%81%e0%ae%ae%e0%af%8d-%e0%ae%aa%e0%ae%bf%e0%ae%9f%e0%ae%bf%e0%ae%a4%e0%af%8d%e0%ae%a4%e0%ae%a4%e0%af%81%e0%ae%ae%e0%af%8d/%e0%ae%95%e0%ae%b3%e0%af%8d%e0%ae%b3%e0%ae%bf%e0%ae%95%e0%af%8d%e0%ae%95%e0%ae%be%e0%ae%9f%e0%af%8d%e0%ae%9f%e0%af%81-%e0%ae%87%e0%ae%a4%e0%ae%bf%e0%ae%95%e0%ae%be%e0%ae%9a%e0%ae%ae%e0%af%8d/

 

 

Significance of Karthigai Deepam

TIRUVANNAMALAI

Pic courtesy: Deccan Chronicle

Happy Karthigai Deepam to everyone!!

Karthigai Deepam is celebrated during the month of Karthikai (Nov – Dec) primarily in Tamil Nadu. People light oil lamps in the evening and celebrate with sweets and fire crackers. This is a very ancient festival and has references in Sangam literatures ageing back to 2500 years.

It is said that lord Muruga is born from the sparks from lord Shiva’s third eye. These sparks transform into six babies on six lotuses and are raised by the six fairies called Karthikas ro ‘Karthigai Pengal’ in Tamil. Later, with goddess Parvathi’s blessings, the six children unite into one called ‘Muruga’ or ‘Karthikeya’. Shiva then blesses the karthikas with immortality and the fairies transform into the Krithika star in the sky. Krithika also known as Karthika (Pleiades) is a cluster of stars in the Taurus constellation.

Lord Shiva, the higher consciousness is omnipresent and is endless. He is found everywhere and has neither a beginning nor an end. To demonstrate this to Lord Vishnu and Lord Brahma, it is said lord Shiva appeared as a pillar of light that had no beginning or end.

During this time, in Thiruvannamalai hills, a huge oil lamp is lit and devotees go around the hill to take his blessings. This is called Girivalam in Tamil, where Giri means hill.

Religious stories always had a hidden truth. It is for us to look into these stories to pull out the truth. Truth is multidimensional isn’t it?

So what’s the hidden significance of Karthigai Deepam?

The goal of the soul, whether we believe or not, is to attain moksha or enlightenment. We love freedom and so does our soul. Its goal is to eventually liberate and become one with the higher consciousness from where it came from; to get back to the source. Our ancestors were keen on this and did anything and everything they could do to attain this liberation. Every festival in Hinduism was celebrated for this. At a superficial level, though every celebration brought people together and made us joyful, the primary goal was to help attain moksha. Karthikai Deepam is yet another festival to help us reach our goal.

The six children on six lotuses simply refer to the Sakthi energy when at the six main chakras (Muladhara, Swadishtana, Manipura, Anahata, Vishudda and Ajna). The Sakthi or Kundalini energy from the Muladhara rises up through the different chakras and eventually unites one with Shiva or the higher consciousness who is readily waiting above our head, in the Swadishtana chakra. This is the enlightenment process. In this process, when the Sakthi energy reaches the Ajna chakra, just one level before it enlightens, it is at the peak of awareness. It is the crystal consciousness, when the mind is no more in the fluid state but is crystal clear. It is the most beautiful state one can be in, before attaining enlightenment. Once we attain enlightenment, there is no more ‘us’. We dissolve. The energy at the Ajna is the most beautiful one, before we dissolve. This energy as it passes through all the other chakras and reaches the Ajna, refers to the unification of six children into one. It refers to Muruga. Thus, Muruga is no god elsewhere, but the energy in us that transforms into the most beautiful one, Muruga when it reaches the Ajna.

Giri means hill or the peak and the peak on us is our head. Meditating on this auspicious day will help rise our Sakthi energy to bring to the top chakra. Bringing this to the peak and uniting with the divine light, Shiva is the significance of the lamp lighting and girivalam in Thiruvannamalai.

This is the significance of Karthigai Deepam.

Have we ever wondered why all Hindu festivals are celebrated with respect to the position of the moon? All festivals including Ganesha Chathurthi, Navrathri, Deepavali, Karthigai Deepam, Maha Shivarathri, Pradhosham, Ekadesi are all celebrated either on full moon day, new moon day or any other specific thithi (thithi is a lunar day).

The Moon plays a very significant part in our lives. This is a very powerful energy and decides when our karma will unfold (this is a separate topic of discussion by itself). Moon represents water, moon represents our mind. This means the mind in general, is in a fluid state. The earth is made up of 70% water and so are we. This is why we see high tides on full moon and new moon days; and tides in our minds too. If our mind is balanced, we are more balanced on these days and if we are off the balance, we tend to get more imbalanced on these days. The Moon has a direct impact on our minds. Thus, we see these festivals being celebrated during the various positions of the moon, for each position has a significant impact on the mind.

There are two deepams during this festival, Barani Deepam and Karthigai Deepam. Astrologically, when the moon is in the Barani nakshatra, it is Barani Deepam. As it moves to the next star Krithika in Risha or Taurus rasi, it is Karthigai Deepam.

The moon in Kirthika is a full moon and additionally, being in Rishaba rasi, it is an exalted moon. This is the most powerful of all moons.

Let’s meditate during this most powerful exalted full moon day and help uplift our energies to the next chakra. We don’t want it to be in the Muladhara, do we?

Happy Karthigai Deepam to everyone!!

உப்பைத் தின்றால்

குவாரியில் மலை சுரண்டல்

ஆற்றில் மணல் சுரண்டல்

குடி தண்ணீர் சுரண்டல்

படிக்கும் கல்விச் சுரண்டல்

மக்கள் பேச்சுரிமை சுரண்டல்

ஓட்டு உரிமையும் சுரண்டல்

மண்ணின் சத்து சுரண்டல்

தனியார் சொத்து சுரண்டல்

உடல் உழைப்பு சுரண்டல்

வேலை வாய்ப்பு சுரண்டல்

காற்றின் தூய்மை சுரண்டல்

நிலத்தின் பசுமை சுரண்டல்

பணக் கோடியில் சுரண்டல்

பிணப் பெயரிலும் சுரண்டல்

நாட்டின் ஆட்சி சுரண்டல்

ஆட்சி நாற்காலியும்  சுரண்டல்

 

சுரண்டி சுரண்டி பதுக்கும் கூட்டம் நல்லா கேட்டுக்கோ

காலன் மிகக் கொடியவன் நீ தெரிஞ்சு நடந்துக்கோ

வருந்தும் காலம் தொலைவில் இல்லை எண்ணி பார்த்துக்கோ

நீ வேரோடு வீழும் நாள் விரைவில் வருது புரிஞ்சிக்கோ!!  

 

உழுவார் உலகத்தார்க்கு..?

farmerpic

நகரங்களின் சாலை ஓரங்களில் தர்பார் நடத்தும் பிளாட்பாரம் ராஜாக்கள்; கிழிந்த ரவிக்கையை சேலைத் தலைப்பில் மறைத்துக்கொள்ளும் மகாராணிகள்; கையேந்தி யாசிக்கும் புழிதிக் குழந்தைகள்; யார் இவர்கள் என அருகில் சென்று அறிய முயன்றேன்; கண்கள் கலங்கி வாயடைத்து நின்றேன்.

அன்றொரு நாள் வரை என் பசிக்கு உணவளித்த என் விவசாயி குடும்பம் இது. இன்று பசியின் பிடியில் நிர்கதியாய் நடுத்தெருவில்!

நகரங்களின் தெருக்களுக்கு வந்தேறிகளாய் சில கூட்டம். எலிக்கறி போதும் என்று உயிர்விடும் சில கூட்டம். பாவப் பட்ட ஜென்மம் இந்த பாழாய்ப்போன விவசாயக் கூட்டம்.

‘சோறு போடும் விவசாயிக்கு பசி பிணித் தொல்ல

அவன் முடிவு அந்தப் பாழாப்போன தற்கொலையில’

ஆண்டிற்கு சுமார் ஐந்தாயிரம் விவசாயிகள் தற்கொலை. 2004 ஆம் ஆண்டு மட்டும் பதினெட்டாயிரம் விவசாயிகள் தற்கொலை. நமக்கு அன்னமிட்ட வர்கத்துக்கு இன்று வாய்க்கரிசிதான் மிச்சம்.

‘ஏர் பிடித்து உழவன் நம் வயிற்றுக்குத் தரும் சோறு!

நாம் தரும் பரிசு அவன் கழுத்துக்கு பாசக்கயிறு!

மண்ணை மலடாக்கிவிட்டு இன்று விண்ணை வளைக்க விவாதம் நடத்தும் நாம்; மெத்த படித்து மேதைகள் ஆனோம். அறமிழந்தோம்!

மணல் சுரண்டப்பட்டு, நீர் நிலைகள் அழிக்கப்பட்டு, வாழ்வாதாரம் பறிக்கப்பட்டு, வாழ்வின் விளிம்பில் விவசாயி.. சினிமா ஹீரோக்களின் கட் அவுட்டுகளுக்ககோ பால் அபிஷேகம் அமோகம். என் நாடு சிறந்தது என்று மார்தட்டிக்கொள்ளும் நாம்!!

விளை நிலமெல்லாம் இன்று விலை நிலமாக்கினோம்! அன்று சிரித்துக்கொண்டிருந்த பச்சிளம் பயிர்கள்; இன்று அதே இடத்தில் கல்மரங்கள் (கட்டிடங்கள்) நின்று இளிக்கின்றன நமைப்பார்த்து.

 மகிமை அறிந்து உழவுக்கு ஒரு அதிகாரமே விட்டுச் சென்றான் நம் பாட்டன்.

 ‘உழுதுண்டு வாழ்வாரே வாழ்வார் மற்றெல்லாம்

தொழுதுண்டு பின்செல் பவர்’ – இதுதானே ஞாயமும் கூட.

பள்ளிகளில் 2 ‘மார்க்’ கேள்விகளுக்கு பதிலாக மட்டுமே இவை இருந்துவிட்டதின் பரிதாபம் இது.

 ‘கைகட்டிச் சேவை செய்து கண்கள் கெட்டு உள்ளம் கெட்டு

பொய் சொல்லிப் பிச்சை பெற்றால் அன்னை பூமி கேலி செய்வாள்

தேர் கொண்ட மன்னன் ஏது? பேர் சொல்லும் புலவன் ஏது?

ஏர் கொண்ட உழவன் இன்றிப் போர் செய்யும் வீரன் ஏது?’ – இது கண்ணதாசன்.

விடுமுறைக்கு விண்ணுக்குச் செல்ல தயாராகிறோம் நாம்.. மண்ணோடு மன்றாடிக்கொண்டிருக்கிறான் நம் உழவன்!

கூன் முதுகும், ஓடிங்கிய வயிறும், சுருங்கிய தோலுமாய் தொலைந்த சிரிப்பைத் தேடும் நம் விவசாயி.. அவன் முகத்தில் வரும் முதல் சிரிப்பு.. அன்றே நாம் கொண்டாடும் உண்மையான உழவர் தினம்!

 

 

 

 

 

 

 

 

Ignorance is not Bliss

India, a country with more than 5000 years of rich culture, a country declared as a sovereign, secular, socialist, democratic, republic, that which assures its citizens justice, equality and liberty, is celebrating its 67th Republic Day today.

It is extremely pathetic to see that on this day, women, who are said to be worshipped as Goddesses in India are fighting for their rights to enter into the sanctum sanctorum…the temples. Be it the Shani Shinganapur in Maharashtra or the Sabarimalai in Kerala or the Haji Ali Dargah in Mumbai, it is the same…No Women.

Yes, this is the same nation that is referred to as ‘Barat Mata’ and all the rivers are named after women, including the mythical Saraswati.

The most common argument we hear of why women are barred from entering into temples is ‘menstruation’. Women are seen as impure for this very reason that is the basis of our birth…a prearrangement that unfortunately cannot be circumvented or dodged by ingenuity or stratagem.

The root cause is not just menstruation, but ignorance; ignorance of the rationale behind age-old traditions. I don’t think there is any Hindu scripture that talks about barring women’s entry into the temples. This was an arrangement made later by our ancestors for the benefit of women and for the benefit of the entire mankind perhaps.

in India, for many hundreds of years, all practices with scientific reasoning behind them were labeled and endorsed with a religious tag; people followed them without any questions asked, and even if asked, these scientific reasoning would have made very little to no sense then, thus prohibiting them from following the traditions.

We know that almost all (Hindu) religious traditions we follow today have scientific reasoning behind them. There’s a scientific reason behind applying vibudhi, chandan, and kumkum; there’s a scientific reason why we chant mantras; there’s a reason why we fast and there’s a reason for any other religious practice as such.

In today’s world, we are all educated, our thought process has evolved so much that we can rationalize, intellectualize, and appreciate the true reasoning behind our practices. Revealing these reasons, perhaps will be a wiser approach to revive and reestablish these practices.

It is high time now that society be educated on the reasons for the arrangement of not letting women into the temple.

Hinduism, we know, is not a religion but a way of life. Spirituality was a significant part of this lifestyle in India. Yoga and meditation, then and now, are never preached and followed as religious activities but are spiritual. Spirituality talks about energies, which is what quantum physics is also getting into today.

Having said that, here is why I think it is crucial our ancestors wanted women to not go to temples during the 3 to 5 days menstrual period.

During the menstrual period in a woman, a significant amount of energy in her body is working in the downward direction towards the reproductive organs.

Temples are places loaded with cosmic energy (not sure about newly established temples though). When soaked in this cosmic energy, one’s energy within the body is forced to rise upwards.

When a women on her menstrual period goes to a temple, there is a force that is pulling her energy up, but due to physiological changes happening currently, there is a demand for the energy to flow in the downward direction. This confusion hinders the regular functioning of the body and may impact the functioning of the reproductive organs.

The temples, as we know, are high in cosmic energy (due to various spiritual practices followed there like the chanting of mantras and prayers). This is why women on their menstrual cycles were prohibited from entering into the temples.

Thus we see this arrangement was not that the temple would become impure from a woman’s presence, but more because entering a temple is detrimental to her own reproductive system.

It would have made more sense if both men and women were made to understand the rationale behind this so women got their due respect then and now.

With this awareness, people should be left to decide for themselves. Yes, touching fire burns one’s finger, and one has to be aware, not restricted or prohibited from using it.

There’s a lot of unlearning and learning to be done in our society today!!

 

சிங்காரச் சென்னைக்கு பிறந்தநாள் நல் வாழ்த்துக்கள்!!

சிங்காரச் சென்னைக்கு பிறந்தநாள் நல் வாழ்த்துக்கள்

சமீபத்தில் தன் 375ஆவது பிறந்தநாளை கோலாகலமாகக் கொண்டாடிய எனதருமை சென்னைக்கு என் பிறந்தநாள் நல் வாழ்த்துக்கள்.

சென்னை, வங்காள விரிகுடாவின் கரையில், கடல் அன்னையின் அரவணைப்பில், அலைகள் கொஞ்சி விளையாடும் ஒரு அழகிய நகரம். அன்று கடலோரம், அமைதியாய் நின்ற மதராசப்பட்டினம் என்ற ஒரு சிறிய ஊர், இன்று ஓங்கி வளர்ந்து பிரமாண்ட சென்னையாக நம் முன் நிற்கிறது. காலத்தின் எல்லா மாற்றங்களையும் இரு கைகள் நீட்டி இனிதே வாங்கிக்கொண்டு இன்று 4.5 மில்லியன் மக்களைத் தாங்கி நிற்கிறது.

எல்லா வித கலாச்சார நறுமணங்களையும் கொண்ட, வந்தாரை வாழவைக்கும் நகரம் இதல்லவா?

இன்று சென்னை IT பார்க்குகளாலும், மெட்ரோ ரயில்களாலும், Express Avenue, Phoenix, City Center போன்ற பிரமாண்ட மால்களாலும் அடையாளம் காட்டப்பட்டாலும், அதன் வேர்கள் அதைத் தாங்கி நிற்கும் வலுவான வரலாறு தான்.

சென்னை என் ஊர் என்பதனால் அது சிறந்தது என்பதையும் தாண்டி, இதன் சுவாரஸ்யமான வரலாறு பிரமிக்க வைக்கின்றது.

1522 ஆம் ஆண்டு போர்ச்சுக மக்கள் (Portuguese) கடல் வழியாக மதராசப்பட்டினம் அருகே ஒரு ஊரில் இறங்கி, சாந்தோம் (San Thome in memory of St. Thomas) என்ற கிறிஸ்துவ தேவாலயத்தை கட்டி அந்த ஊரில் குடியேறினார்கள்.

பிறகு, 1639 ஆம் ஆண்டு கிழக்கு இந்திய கம்பெனியின் பிரான்சிஸ் டே (Francis Day) என்பவர், அந்தப் பகுதியை ஆண்ட நாயக்கர்களிடமிரிந்து கோரமண்டல கரையோரத்தில் ஒரு சிறிய நிலத்தை வாங்கினார். அங்கு போர்ட் செயின்ட் ஜார்ஜ் (Fort St. George) என்ற ஒரு கோட்டையை கட்டினார்கள் கிழக்கு இந்திய கம்பெனியினர். தங்கள் வணிக பொருட்களையும், ஆயுதங்களையும் வைப்பதற்காக கட்டப்பட்ட கோட்டைதான் அது. முதலில் அங்கு ஆங்கிலேயர்கள் வந்திறங்க, பிறகு அவர்களுக்கு சேவை செய்ய வந்த மக்கள் அங்கு குடியேறினார்கள். இப்படியாக இந்த சிறிய ஊர் வளர்ந்தது.

சென்னையில் இன்றுள்ள ஊர்களுக்கும்  தெருக்களின் பெயர்களுக்கும் வரலாறு உண்டு. சேவகர் சையத் கான், ஆர்காட் நவாபிடமிரிந்து பெற்ற சையத் கான் பேட்டை தான் இன்று சைதாபேட் ஆனது. தறி நெய்யுமிடமான சின்ன தறி பேட்டைதான் இன்று சிந்தாதரிப்பேட் ஆனது. அல்லி மலர்கள் அதிகம் கொண்ட இடம் திருவல்லிக்கேணி ஆனது. குதிரைகளை பராமரிக்குமிடம் கோடாபாக் எனப்பட்டு பிறகு கோடம்பாக்கம் ஆனது (உருதுவில் குதிரைக்கு ghora என்பார்கள்). பல்லவபுரம் பல்லாவரமானது.

ஒரே ஒரு மொழியாம் ஆங்கிலம் மட்டுமே அறிந்த ஆங்கிலேயர்களுக்கு அன்று மொழி பெயர்க்க துபாஷிகள் (இரண்டு மொழிகள் தெரிந்தவர்கள்) இருந்தார்கள். சென்னையில் வாழ்ந்த துபாஷிகளின் பெயர்தான் பல தெருக்களுக்கு சூடபட்டிருக்கிறது. இன்று இருக்கும் தம்பு செட்டி தெரு, லிங்கு செட்டி தெருக்களுக்கு இப்படி தான் பெயர்கள் வந்தன.

‘செந்தமிழ் நாடென்னும் போதினிலே இன்ப தேன்வந்து பாயுது காதினிலே’ என்று பாரதி பாடியதுபோல், சென்னையைவிட்டு வெகுதூரம் தள்ளி வாழ்ந்தாலும், சென்னை என்றதும் ஏனோ ஒரு குதூகலம், ஒரு துள்ளல் மனதிற்குள் வரத்தான் செய்கிறது.

சென்னை என்றதும், மெரினா கடற்கரைக்கு அடுத்து, நம் கண் முன் வருவது சென்னையின் பிரமாண்ட பழைய கட்டிடங்கள் தான். 150 வருடங்களையும் தாண்டி அமைதியாய் கம்பீரமாய் தன் வரலாற்றை சொல்லாமல் சொல்லிக்கொண்டு நிற்கும் இந்த கட்டிடங்கள். எத்தனை முறை இவற்றை கடந்து சென்றிருப்போம் நாம்.

சென்ட்ரல் ரயில் நிலையம், எக்மோர் ரயில் நிலையம், உயர் நீதி மன்றம், ஜெனரல் போஸ்ட் ஆபீஸ் (GPO), ரிப்பன் பில்டிங், கன்னமேரா நூலகம், பிரெசிடென்சி கல்லூரி, மெட்ராஸ் மருத்துவ கல்லூரி, மெட்ராஸ் பல்கலைக்கழகம், ஐஸ் ஹவுஸ் (இன்று விவேகானந்தர் இல்லம்) இப்படி சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.

கட்டிடங்கள் மட்டுமல்ல, சென்னையின் கபாலீஸ்வரர் கோயில் 1500 ஆண்டுகள் பழைமை வாய்ந்தது. பார்த்தசாரதி கோயில், கடலோர அஷ்டலக்ஷ்மி கோயில், வடபழனி முருகன் கோயில் என்று புகழ்வாயிந்த ஆலயங்களும் ஏராளம்.

திரைத்துறையின் வளர்ச்சிக்கும் பெரிதளவு சென்னை கைக்கொடுத்திருக்கிறது. இன்றும், தென்னக திரைப்படவுலகின் மையம் சென்னை எனலாம்.

இந்தியாவிலேயே, ஏன், உலகிலேயே உள்ள முக்கியமான விஷயங்கள் பலவற்றிற்கு சென்னை முதலிடம் வகிப்பது நம்மில் பலருக்கு தெரிந்திருக்காது.

உலகில், முதல் ஆவணக்காப்பகம் சென்னையில் 1672 நிறுவப்பட்டது. இந்தியாவின் முதல் கண் மருத்துவமனை (உலகிலேயே இரண்டாவது) சென்னை எக்மோரில் உள்ள கண் ஆஸ்பத்திரி தான்.

இந்தியாவின் முதல் வங்கி, சென்னையில் தொடங்கப்பட்ட மெட்ராஸ் பேங்க். G.H. என்று சொல்லப்படும் ஜெனரல் ஆஸ்பத்திரி, 1755 ஆம் ஆண்டிலேயே தொடங்கப்பட்டது.

உலகிலுள்ள பல பெரிய நகரங்களுக்கு முன்பே சென்னையில் ட்ராம் (tram) ஓட தொடங்கிவிட்டது. 1925 ஆம் ஆண்டு பேருந்துகள் ஓடத் தொடங்கின.

சென்னை மெரினா கடற்கரை, உலகின் இரண்டாவது நீளமான கடற்கரை.

மெரினா கடற்கரை, அங்கு விற்கும் சுண்டல், காந்தி சிலை, கண்ணகி சிலை, உழைப்பாளர்கள் சிலை, அண்ணா சமாதி, லைட் ஹவுஸ், மெட்ராஸ் சிதம்பரம் மைதானம், அங்கு கிரிக்கெட் நடக்கும் காலம், தீவுத் திடலில் நடக்கும் பொருட்காட்சி, ரயில்கள், சுரங்கப்பாதைகள், ஜெமினி பாலம், ஆட்டோக்களின் சத்தம், T.V டவர், மெட்ராஸ் பாஷை இதெல்லாம் சென்னைக்கும் சென்னை வாசிகளுக்கும் மட்டுமே இருக்கும் சிறப்பல்லவா?

இன்றும், பொழைப்பைத் தேடி, சென்னை வாழவைக்கும் என்று நம்பி தினமும் மக்கள் கூட்டம் வந்து இறங்கிக்கொண்டேதான் இருக்கிறது. அனைவரையும் தாங்கிக்கொள்ள நகரமும் விரிந்து வளர்ந்துக்கொண்டேதான் இருக்கிறது.

சென்னையின் சிறப்பைப்பற்றி பேசிவிட்டு, தனித்துவம் வாய்ந்த சென்னை மொழியைப் பற்றி பேசாமல் இருக்கமுடியாது. இருக்கவும் கூடாதல்லவா?

வந்தாரை வாழவைத்த சென்னை, ஒரு தாயைப் போல, வந்தவர்களை மட்டுமல்ல, அவர்களின் மொழியையும் தத்தெடுத்துக்கொண்டது. சென்னை மொழியில் வரும் பல சொற்கள் இங்கு பிழைக்க வந்தவர்களின் மொழிகளிலிருந்து வந்தவைதான்.

பேமானி என்ற சொல் உருது மொழியில் பே இமான் என்பதிலிருந்து வந்தது. இமான் என்றால் நாணயமானவன் என்றும் பே இமான் என்பது நாணயம் இல்லாதவன் என்றும் பொருள் என்கிறார்கள்.

சமஸ்கிருதத்தில் உள்ள கஸ்மலம் (சுத்தமில்லாத) என்ற சொல்தான் கஸ்மாலம் என்று சொல்லப்படுகிறதாம்.

உருதுவில் சொல்லும் பேஜார் தான் பேஜாரு என்றானது.

கலீஜ் என்பது உருதுவில் அழுக்கு என்றாகும்.

நைனா, டப்பு என்பவையெல்லாம் தெலுங்கு மொழியிலிருந்து வந்ததை புரிந்துக்கொள்ள முடிகிறதல்லவா?

இப்படி பல மொழிகளின் கலவைதான் நம்ம மெட்ராஸ் மொழி.

சென்னையில் ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஆகஸ்ட் 22ஆம் தேதி ‘மெட்ராஸ் டே (Madras Day)’ என்று கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது. இது கொண்டாடப்படவேண்டிய ஒன்றுதானே?

அன்று கூவத்திலிருந்து குடிப்பதற்கு தண்ணீர் கொண்டு போனார்களாம். கூவ ஆற்றில் படகில் உல்லாச பயணமும் போனார்களாம். இன்று?

strong>

Nallathor Veenai seithen

Maasil Veenaiyum Maalai Madhiyamum
Veesu thendralum veengila veynilum
Moosu vandarai poygayum ponradhe
Eesan endhai inayadi nizhale!!

An excerpt from Thevaram by Thirunavukkarasar says it all!!

The shelter under Eesan (Lord Shiva) is like the sweet melodious music of Veenai, the evening moon, the gentle breeze, the spring season (ilavenil kaalam), a pond with buzzing bees.

Such is the greatness of Veenai, the string instrument that ages back to the vedic times.

It is definitely a spiritual instrument with divine music!!

Still remember my college function where I played Veenai for a song, bilahari raagam, adi thalam.. how amateur .. man .. I wish that never happened :O)

After a loooong break, got back to my Veenai learning. It was very exciting this morning .. class was at 6:15 am. Literally could not sleep the previous night .. woke up even without an alarm. Typically this is not who I am .. oh yes, the snooze button on my alarm knows me well .. how many times have I hugged it, kissed it and held it tight!!

I have no clue why I am mesmerized every time I see my Veenai. The imperial queenly look it gives me every time I pass by it is just fascinating. Makes me speechless.

Reminds me of Barathi’s ‘Veenai adi nee enakku .. mevum viral naan unakku.. kaadhal adi nee enakku, kantham adi naan unakku’!!

The South Indian Veenai, is referred to as the Saraswathi Veenai. The Veenai is generally made from the Jackfruit wood, seasoned so the wood grains absorb the music.

The Veenai I have now they say is Ekantha Veenai, which is made of one single wood. The music from it is devotional!!

It is amazing to know that the Veenai has 24 divisions or frets which corresponds to the 24 vertebrae in the spinal cord of the human beings, not including the 9 fused vertebrae in the Sacrum and Coccyx.

Furthermore, like the Cervical, dorsal and lumbar sections, the Veenai is logically portioned into the neck, middle and base and number of frets on each of these match the count on the Cervical, dorsal and lumbar – 7, 12 and 5 respectively.

The base then extends and curves into simha mukha (lion’s face), like the curve at the end of the spine. This is phenomenal!!

Attached to the neck is the Kudam, the head, where the music resonates from. As the player (aka Vainika) plays on the Veenai, it will start sounding gradually like the nature of the player. So for the Veenai to sound good we better behave good 😉

The Veenai, as we know is a string instrument. It has 7 strings in all .. 4 main and 3 side strings.

Out of the 4, 1 and 2 are the mostly used and 3 and 4 are supportive.

Other 3 are side strings used for thalam!! Ye he this was a challenge today .. but will get there) For those of you who know about the thalam strokes on the Veenai, you know what I am saying .. my poor little finger). And yes of course, had trouble with alternating the index and middle fingers .. My guru Sarranyaa was tired fixing me .. but will get there!!

The other part is the Surakkai or the part that sits on the lap while playing the Veenai.

Then, there are the biradas or the pegs that hold the strings tightly (what is the birada that holds our strings together ?) :)

Then the meetu that is used to pluck the strings.

Waiting for the gamakkas 🙂 

செந்தமிழும் நாப்பழக்கம்

செந்தமிழும் நாப்பழக்கம்
————————

புத்தம் புது பூமி வேண்டும்! நித்தம் ஒரு வானம் வேண்டும் ! தங்க மழைப்பெய்ய வேண்டும் ! தமிழில் குயில் பாட வேண்டும்!!

வைரமுத்துவின் இந்த பாடலைப்போல நம் பிள்ளைகள் தமிழ் பேசவேண்டும் என்ற ஆசை வெறும் கற்பனையா? எட்டா கணவா? கானல் நீரா?

எங்கும் தமிழ் எதிலும் தமிழ் என்று சொல்வது போய், எங்கு தமிழ்? எதில் தமிழ்? என்று ஆகிவிட்டது.

ஒரு சமூகத்தின் மொழி, குறிப்பாக தமிழ் மொழி, கருத்து பரிமாற்றத்திற்கான ஒரு கருவி, ஒரு ‘communication tool’ மட்டுமல்ல ..அது நம் கலாச்சாரத்தின், நம் பண்பாட்டின் முதுகெலும்பு!!

எப்படி? .. இது சிந்திக்கவேண்டிய ஒன்று.

என்னைச் சுற்றியுள்ள என் உறவுகளை முதலில் எனக்கு காட்டியது என் தமிழ்மொழி!! ஆங்கிலத்தில் ‘uncle’ என்றும் ‘aunty’ என்றும் உள்ள இரண்டே உறவுகளை, சித்தப்பா, பெரியப்பா, பெரியம்மா, சித்தி, மாமா, அத்தை, மாமி என்று உறவுகளை தனித்தனியாக பிரித்துக்காட்டி அதன் சிறப்புகளை எனக்கு சொல்லித்தந்தது என் தமிழ்.

‘யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்’ என்று புறனாநூற்றின் மூலமாக உலகிலுள்ள அனைவரையும் என் உறவினராக பார்க்கவைத்ததும் என் தமிழ்தான்.

‘அன்னையும் பிதாவும் முன்னறி தெய்வம்’ என்று உணரவைத்தது என் ஔவை பாட்டியின் தமிழ் அல்லவா? இன்றும் பல்லாயிரம் மயில்கள் தொலைவில் இருந்தாலும், தொலைபேசி மூலம் நம்மை பலமுறை வழி நடத்துவது நம் அம்மாவின், அப்பாவின் குரல்தானே!!

‘எழுத்தறிவித்தவன் இறைவனாவான்’ என உரக்க கூறியது தமிழ். விருந்தோம்பல் – தமிழ் எனக்கு ஊட்டியது; வந்தாரை வாழவைத்தல் .. இப்படி சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.

மனித வாழ்க்கைக்கு இலக்கணம் வகுத்த தொல்காப்பியம், சின்னஞ்சிறு இரண்டடிகள் கொண்டு இந்த உலக மக்கள் அனைவருக்கும் வாழ்வியலைக் கற்றுக்கொடுத்த திருக்கறள் .. இவையெல்லாம் உலகுக்கு தமிழ் தந்த கொடைகள்!!

காதலையும், வீரத்தையும், பக்தியையும் நம் மீசை புலவன் பாரதியைவிட வேறு யாரால் சொல்லிவிடமுடியும்!! காதலை கன்னியப்படுத்தி, வீரத்திற்கு திலகமிட்டு, பக்தியை மேன்மைப்படுத்தி அவன் பாடிய பாடல்கள் நமக்கு சொல்லித் தந்தவை ஏராளம்!!

‘ஓடப்பர் ஆயிருக்கும் ஏழையப்பர் உடையப்பர் ஆகிட்டால் ஒரு நொடிக்குள் ஓடப்பர் உயரப்பர் எல்லாம் மாறி ஒப்பப்பர் ஆகிடுவார் உணரப்பா நீ’ என்ற சமத்துவம், புரட்சிக்கவி பாரதிதாசன் நமக்கு உரைத்தது!!

‘எது வந்த போதும் பொதுவென்று வைத்து வாழ்கின்ற பேரை வாழ்த்திடுவோம்’ என்று பாடிய வாலியும் ஒரு சமதுவக்கவி தான்!!

கண்ணதாசன் பாடல்கள் நமக்கு சொல்லித்தராத பாடம் உண்டா?

அறிந்தோ அறியாமலோ நாம் கற்ற, கேட்ட, உனர்ந்த தமிழ் பலவிதத்தில் நம்மை பதப்படுத்தி, மெருகூட்டி நல்வழியில் நடத்திக்கொண்டிருப்பதை நாம் மறுக்கமுடியாது.

பண்பாட்டில் பழமையும், கொண்டாட்டத்தில் குதுகுலமும், நாகரீகத்தில் நவீனமும், விளையாட்டில் வீரியமும், விஞ்ஞானத்தில் வெற்றியும் கொண்ட நாம், ‘யாம் பெற்ற இன்பம் பெறுக எம் மக்கள்’ என்ற வகையில் நம் பிள்ளைகளுக்கும் தமிழ் பேச, எழுத, படிக்க உதவுவோம்!!

என்னைப்போல, கம்பனையும், வள்ளுவனையும், பாரதியையும், பாரதிதாசனையும், வாலியையும், கண்ணதாசனையும் என் சந்ததியினரும் படித்து, களிப்புற்று, வாழ்வாங்கு வாழ வழி வகுப்போம்!!

‘சித்திரமும் கைப்பழக்கம் .. செந்தமிழும் நாப்பழக்கம்’ .. தமிழ் பேச பேச நாவினிக்கும்!!

முயற்சி எடுப்போம்!!

If music be the food of love

Twelfth Night is my all-time favorite from Shakespeare .. be it the triangle love between Duke Orsino, Olvia and Viola, Malvolio and his fantasies to marry Olivia, Feste, the clown and his songs, and of course Sir Toby, Maria, Sir Andrew Aguecheek, Antonio and the twin brother Sebastian. Finally the happily ever after .. one of Shakespeare’s best comedies for sure!!

No wonder it is What you Will .. get it 😉

LOVE .. whether it is ecstasy or pain, celebration or separation, has always been exposed with a touch of music. Be it the Shakespearean days or the hitech era, the East or the West, Bollywood or Hollywood .. music and love go hand in hand.

Growing up in India watching Kollywood and Bollywood, listening to Yesudas and Mohammed Rafi, Ilayaraja and MSV, Kannadasan and Vaali (only to name a few), I can no other comment make but appreciate and embrace the Sound Of Music and the Power of Love!!

The very beginning in Twelfth Night Act 1 scene 1 when Duke Orsino enters the court,

ORSINO
If music be the food of love, play on.

Give me excess of it that, surfeiting,

The appetite may sicken, and so die.

That strain again, it had a dying fall.

Oh, it came o’er my ear like the sweet sound,

That breathes upon a bank of violets,

Stealing and giving odor. Enough, no more.

‘Tis not so sweet now as it was before.

O spirit of love, how quick and fresh art thou,

That, notwithstanding thy capacity

Receiveth as the sea, nought enters there,

Of what validity and pitch soe’er,

But falls into abatement and low price

Even in a minute. So full of shapes is fancy

That it alone is high fantastical.

Now, how much of music will make it ‘Excess’? How much of music will make you sicken? That’s relative. Perhaps, I will need a little overdose 😉

Are you a Dancer??

The gentle kicks with tiny feet in my mom’s womb .. MY VERY FIRST DANCE 🙂

From ancient times, dancing has always been an expression of emotions .. we all dance. Dancing with feet is one thing, but dancing with the heart is another. Yes, we all dance!! You don’t have to become a dancer .. you are already one. Just listen to the rhythm within. Get up and dance!!

Right from my childhood, I’ve always been delighted by the infinite varieties of dance styles, whether it is Dandiya or Bangra, Hip-Hop or Jazz, Zumba or Rumba, Disco or Cha Cha.

Like I mentioned in my other posts, thanks to my Indian movies for a rich exposure to Indian dance styles, of course with the cinematic touch. It awakened the yen and an unconscious search thus began.

Chidambaram, in Tamil Nadu is the abode of Lord Nataraja (Shiva), the Cosmic Dancer. Lord Shiva performs the ‘Anandha Thandava’ (the Dance of Delight) here. Evidently, this makes the state rich in plentiful dance forms. Here are some only to name a few.

Bagavatha Nadanam, Bommalattam, Bharathanatyam, Chakkai Attam, Devaraattam, Kamandi, Silambu Attam, Kolattam, Karagattam,
Kavadi Aattam, Kazhai Kothu, Kolattam, Kummi, Mayil Attam, Ottan Koothu, Oyilattam, Paampu Atam, Poikkal Kudirai Aattam, Puli Aattam,
Sevai Attam, Thappaattam, Theru Koothu and Urummi Attam.

Barathanatyam, is one such ancient dance derived from the Natya Shashtra written by Bharatha Muni. More on this in my upcoming posts ..

Overall, Dance by itself is absolute. Dance by itself is profuse and overflowing!! It has so much to give and just one thing to take .. yes, it can take away a little of your excess weight 😉 Dancing is the best exercise I have experienced.

Is that all? No .. one more .. Dancing is also a meditation!!

How? Try it out 🙂